Neçə

(Nəqarət:Qaraqan)
Bizə isti baxışlarla baxır səhnə
Sağaldıqca yara, unuduldu səhvlər
Hər nağılın bir sonu, Sevincli səhifə
Ama mən yenə yenə tənha! (x2)

(verse:AiD)
Neçə günəş gərəkdi, ürəyimi isitmək üçün
Neçə dəniz yuya bilər , yaddaşımı ve günahlarımı
Neçə külək gərəkdi , göz yaşlarımı qurutmaq üçün
Neçə mələk gərəkdi, sənin gözəlliyini unutmaq üçün
Neçə sınıq saat gərəkdi , bu zamanı saxlamaq üçün
Neçə bəyaz yastıq , hönkürüb ürəkdən ağlamaq üçün
Neçə qanad gərəkdi, çırpınım uçum ulduzlara
Neçə qıfıl gərəkdi, ürəyi birdəfəlik bağlamaq üçün
Neçə yagış gərəkdi, qurumuş hər ağac çiçəklə dolsun,
Neçə bulud gərəkdi, qar dizə kimi gecəylə dolsun,
Neçə məzar gərəkdi, dolsun içinə bütün ümidlər,
Meyidlər rahat yatsın, deyin neçə döşək gərəkdi
Neçə vərəq gərəkdi, neçə qələm gərəkdi,
Kağıza mürəkkəb , həyat çox murəkkəb, çətindi düzəltmək
Yaranı sağaltmaq , kədəri azaltmaq , əzabı qısaltmaq
Dünyanı əksinə firlatmaq üçün neçə külək gərəkdi?

(Nəqarət:Qaraqan)
Bizə isti baxışlarla baxır səhnə
Sağaldıqca yara, unuduldu səhvlər
Hər nağılın bir sonu, Sevincli səhifə
Ama mən yenə yenə tənha!

(Verse:Jamal Ali)
Neçə əsgər lazımdı , səngərlərimiz boş qalmasın deyə
Neçə xəritə lazımdı bizə , millət yolunu azmasın deyə
Neçə kapsulada dərman ki, yaralarımızı keyitsin bir neçə müddətlik
Neçə fərman ki, təbəssüm çöksün üzünə xalqımın bəlkə bir həftəlik
Neçə demokratik uçuş gətirən təyyarələr, neft dalınca
Neçə zolaqlı bayraq xilas edəcək bizi görəsən ən dar anda
Neçə kilsədə məsciddən qorx, qaç deyəcək dünya hələ bizlərə
Neçə propoganda basdılar beyinlərə
Hollywood dönəcək siyasətə ,
Neçə irqdən insanlar qıracaq bir-birini ancaq dəri rənginə görə
Neçə cüt göz basdıracaq umidlərini, oğlu-qızıyla birgə
Neçə vəhşiliyin şahidi insanlar, dönəcəklər manyaklara
Neçə nüvə silahı nüvələrin sayı qədər ac insan batacaq səhrasında
Neçə fitnə, neçə soyqırım
Neçə tonqal, neçə min edam
Neçə isğal, De susum ya qışqırım?
İSTEHZA qoxan alqışlara
Neçə zindan namus qoruyanına
Ömürlük həbs, eliktik stulları.
Neçə sərhəd ayıracaq məni məndən
HOST..
Nəqarəti qaytarın

(Nəqarət:Qaraqan)
Bizə isti baxışlarla baxır səhnə
Sağaldıqca yara, unuduldu səhvlər
Hər nağılın bir sonu, Sevincli səhifə
Ama mən yenə yenə tənha!

(Verse:Qaraqan)
Neçə xəyanət gərəkdi, əsl sevginin qədrini bilmək üçün
Neçə xəstəlik gərəkdi, sağlamlığımı düsünmək üçün
Neçə kədər gərəkdi, bir usaq gülüşündən xoşbəxt olum
Neçə düşmən gərəkdi, dostlarımın qədrini bilmək üçün
Neçə yad eldə olmalıyam ki, vətənimə qayıdanda sevinim
Neçə kasıb, fəqir, yoxsul görməliyəm ki, sadə geyinim
Neçə gözü yaşlı yetim danışmalıdı mənə çətin həyatdan ki,
Qaçıb evə anamın əllərindən öpüb sevdiyimi deyim.
Neçə günah eləməliyəm ki, tövbəm ürəkdən olsun
İstiyirəm oğlum olsun, qasırğa həm də kuləkdən olsun
Neçə il qocalmalıyam ki, cavanlığıma həsrətlə baxım
Neçə yuxusuz gecə gərək daş, yumşaq döşəkdən olsun
Neçə dəfə ölümlə qarşılaşmalıyam ki, qayıdım həyata !
Son nəfəs can verəndə , qızıldan qiymətli saatlar
Neçə il tənha qalmalıyam ki, yenidən sevə bilim
Neçə şeytan öldürməliyəm ki, ALLAHı görə bilim - MƏN

(Nəqarət:Qaraqan)
Bizə isti baxışlarla baxır səhnə
Sağaldıqca yara, unuduldu səhvlər
Hər nağılın bir sonu, Sevincli səhifə
Ama mən yenə yenə tənha! (x2)

Proza

(Verse:Qaraqan)
Sənin gözlərində boğuldum.
Payız zərif küləklə sığal çəkdi gecəyə.
İlk xəzanla doğuldum.
Boş parkın hönkürtüsü.
Yaş asfalt bir az xəstə.
Yağış da incə, qəddar.
Qırıq ürək boş qəfəsdə.
Sökülmüş arzuların xarabasında,
Arası kəsilməz gülüşlə ağlayırdı,
Kor rəssam şikəst atlar arabasında.
Sən də başqa, mən də başqa.
Dərd də, qəm də başqa.
Yaddaşım sanki bir şeir kimi cızıldı daşda.
Küçələrin qaranlığında,
Çox sağol ki, bir mələk kimiydin.
Saçıların ipək kimiydi, sözlərin külək kimiydi.
Çox sağol!
Qəlbimin düzənliyində bir bulaq kimiydin.
Amma çox,
İsti çox,
Duzlu çox.
Tozlu manikenlər vitrində göz yaşıyla.
Ölülər qucaqlaşır yuxularımda baş daşıyla.
Doxsan illik keçmişimlə iyirmi yaşda neyliyim?!
Əllərim bağlı qarğalar ciyərmi çeyniyir.
Heç nə demə, danışma.
Bəsdi!
Heç nə soruşma!
Kim günahkar?
Sən günahkar!
Mən günahkar!
Gecə günahkar!
Gün günahkar!
Dərslər günahkar!
Payız, şeir, dəftər günahkar!
Bəlkə də oxuduğum kitablarla dolu rəflər günahkar!
İncə-incə kəs damarlarımı,
İç qanımı sevgilim!
Artıq sevmirəm,
Sən də sevmirsən!
Sehirli bir nağıl.
Səni unutmaram.
Məni unutma sən.
Gizləmə,
Göz yaşın qoy axsın!
Onu qurutma sən!

(Nəqarət:Qaraqan)
Məktublar və tozlu şəkillər,
Yanır əllərimi qızdıran ocaqda.
Ümid uzaqda.
İçimdə şaxta.
Ölmüş sevgimin ruhu hərdən gəzir bu qaranlıq otaqda.
Sənə nifrət etdim,
Həm də sevdim qəzəbsiz.
Pəncərəyə yağış damlaıyr gözəl, səssiz.
Kül ocaqda.
Yastıq qucaqda.
Darıxdım, güldüm, ağladım,
Gecə səbəbsiz.(x2)

(verse:Qaraqan)
Küləklərlə dərdləşirdi qatarın tüstüsü.
Uzaqda baharın istisi.
Çox soyuq.
Yanağlarımda buz bağladı,
Donub qalan o göz yaşı.
Yadına sal:
Arzularda,
Ölmək eyni gündə.
İkimizə bir baş daşı!
Və eyni gündə öldük:
Sən mənim üçün,
Mən sənin üçün,
Özgə olduq:
Sən mənim üçün.
Mən sənin üçün,
Bəlkə xəstəlik səbəb?
Bəlkə mələklər paxıl?
Amma mənə demişdilər ki, sevgi qəlbə çiçəklər taxır.
Evlənək demişdik,
Uşaqlıq necə gözəl.
Və nə qədər sadəlövh!
Qaçaq demişdik,
Qanadlarımızı açıb uçaq demişdik.
Hər şey,
Demişdik,
Gizlədiyimizi gözlər demişdik.
Dumanlar gizlədəndə yerimizi izlər demişdik.
Restoranlar, rəqsimiz.
Sevgililər günü.
Ümidlər yanır günəş kimi.
Ümidlər sönür,
Ay işığı nur.
Gözlərimdə leysanlar dolur.
Sən öləndə ilk dəfə inandım insanlar ölür.
Nə şəkillər əvəz edər səni,
Nə qəmli şeirlər!
Hər işi pis olanlar mənə,
Hər şey düzələr deyirlər.
Düzəlmir!
Sən qara paltarlar geyərdin.
Qəmli baxışlarına vurulmuşdum.
Az gülərdin.
Sevərdim dənizlər limanları sevən kimi,
Sevərdim qulaqlar yalanları sevən kimi.
Öldürmək istəmişdim özümü sən ölən kimi.
Əsrlər keçsə də, yadımdasan dünən kimi

(Nəqarət:Qaraqan)
Məktublar və tozlu şəkillər,
Yanır əllərimi qızdıran ocaqda.
Ümid uzaqda.
İçimdə şaxta.
Ölmüş sevgimin ruhu hərdən gəzir bu qaranlıq otaqda.
Sənə nifrət etdim,
Həm də sevdim qəzəbsiz.
Pəncərəyə yağış damlaıyr gözəl, səssiz.
Kül ocaqda.
Yastıq qucaqda.
Darıxdım, güldüm, ağladım,
Gecə səbəbsiz.(x2)

Mənim Qaranlığım

(verse:Qaraqan)
Həyatım əllərimdə əriyən şam kimi
Qaranlıq aləmimdə son ümidin yasında
Göz yaşımda qəmli xatirə
Əzablarımla qəlbimin pıçıltısı kəsildi
Səbrimin sonu uzaq, bu daş-kəsəkli yolda qatiləm..
Ölən qərar, uzaq səfər, belimdə illərin yükü
Səbəbsiz ağlamaqların da yastığımda nəmli izləri
Qaranlığımda şər, qıfıl, qapı, tikan, çəpər
Köməksiz əllərimlə sarımaq istədim bu qanlı dizləri
Ürək ölüb və bilmək istəmir
Bu yolumun önünü tuta bilənlərin də sözünü dinləməz
Bu gün külək bitər, günəş itər
Buludlu göydə yelkənim küləksiz
Ürəksiz tikilsin heykəlim və gözlərim bəbəksiz
Qapını bağlayın, heç kəs gəlməsin
Bu gün özüm-özümlə qalmaq istərəm
Ölmək istərəm, ölümü gözlərəm
Ağ çiçəklə, əllərimdə qara qəzəllərimlə sətiri izlərəm
Dünya çox gözəl və çox yalançı
Nəğmələr oxundu, şerlər yazıldı
Hər birində körpə qəlbimin əlində can verən göyərçin
Hələ də uçmaq arzusuyla çırpınan qanadların səsində
Anladım sevgilər nağıl, nağıllar yalan
Arzular tamam
Bu şəhər yad mənə tamam
Gecə sonsuz, durub zaman
Yaram sağalmır, axır qan
Geri zülmət, irəli duman
Yenə nifrət, kədər, güman
Halım yaman, köməy aman,
Damarlarımda qara qan..

(Nəqarət:Qaraqan)
Qırıldı qəlbim, kədərli dərdim
Üfüqdə şəfəqlər qaranlığa qarışmasında
Tükəndi səbrim, soyuqdu qəbrim
Ümidlərim “Kim tez ölə bilər?” yarışmasında
Qırıldı qəlbim, kədərli dərdim
Üfüqdə şəfəqlər qaranlığa qarışmasında
Tükəndi səbrim, soyuqdu qəbrim
Gözlərimdən yaş gəldi
Qaranlığıma xoş gəldin

(verse:Qaraqan)
Uşaqlığımla görüşsəydim, ağlayıb qaçardı
Qorxub üzünə baxmadan bu qəribə adamın
Anasına çatardı
Ürək atardı, gecə yatardı qollarında zülmətin
Sadəlöv arzular, bahalı zamanı heçə satardı
Şaxtalar dəyişdi, üzümün yarası, kədəri, qırışı artdı
Söyüşü artdı dilimin
İllər ötdü, ürəyim indi sərtdi
Mələyi tutmaq istədim əlimlə, parıltıdan göz qamaşdı
Qürurum və vicdanım, hisslərimlə çox dalaşdı
Çox dirəşdi tələdə, səhərə kimi bu dərədə
Arada sırada qələbə, çataram hədəfə
Yarama səpələ duzunu, düzünü
Yuxumu, gözümün irağı edərəm üzünü
Taparam izini gedərəm
Səsinə çataram, əlini tutaram
Harda olsa, qalada, dərədə, təpədə
Xoşbəxtlik göy qurşağı kimi gözəl və əlçatmazdı
Dəli şair gözü yaşlı, tənha gecələr yatmazdı
Səhra yolumun əvvəlində
Cəllad, silah əllərində
Qarabasma, yenə tərlədim mən
Dəftər dolu qəzəllərimlə
Səssiz ol, yenə də həyat tamaşası bitdi, qəmli sonu
Sevgi donu geyinən hər kədəri də ilk baxışda tanımışdım onu
Bu tikanlı yolu qara dərviş bəzədi saray kimi
Nəfəsinə şaxta qonub
Qara qarğa qonub evimin bacasına
Cavanını, qocasını söy mikrafona

(Bü nə iydi?)

İllər köçər, kitab rəfimdə oxunmamış neçə nağıl
Uşaqlığımın üzünə tüpürüb
Dəqiqələr də çox paxıl
İnanmıram ki, bir dəqiqə versin altmışbir saniyə
O əlavə bir saniyədə bir söz qışqırım Tövbəəəəəəə.......

Tövbəəəəəəə......

(Nəqarət:Qaraqan)
Qırıldı qəlbim, kədərli dərdim
Üfüqdə şəfəqlər qaranlığa qarışmasında
Tükəndi səbrim, soyuqdu qəbrim
Ümidlərim “Kim tez ölə bilər?” yarışmasında
Qırıldı qəlbim, kədərli dərdim
Üfüqdə şəfəqlər qaranlığa qarışmasında
Tükəndi səbrim, soyuqdu qəbrim
Gözlərimdən yaş gəldi
Qaranlığıma xoş gəldin

(Verse:Qaraqan)
Və artıq görmürəm yuxularımda Cənnəti
Bu qəlbimin sonuncu harayı hansı Cəhənnəmdə, bilmirəm
Yanır, əzab çəkir, ruhum ağlayır, bədən qəfəsdi
Yoruldu, tab gətirmir, acı, kədərli illərə
Artıq görmürəm yuxularımda Cənnəti
Bu qəlbimin sonuncu harayı hansı Cəhənnəmdə, bilmirəm
Yanır, əzab çəkir, ruhum ağlayır, bədən qəfəsdi
Dözmək olmur, artıq bəsdir
Buraxın uçum göylərəəə...

(Nəqarət:Qaraqan)
Qırıldı qəlbim, kədərli dərdim
Üfüqdə şəfəqlər qaranlığa qarışmasında
Tükəndi səbrim, soyuqdu qəbrim
Ümidlərim “Kim tez ölə bilər?” yarışmasında
Qırıldı qəlbim, kədərli dərdim
Üfüqdə şəfəqlər qaranlığa qarışmasında
Tükəndi səbrim, soyuqdu qəbrim
Gözlərimdən yaş gəldi
Qaranlığıma xoş gəldin

Yorğun

(verse: Qaraqan)
Qoy bu nəğmə mənim olsun
Ağlasın, bəbəylərin, yuyulsun
Körpə yuxuda qanadlansın aləm
Qoy bu nəğmə dünyam olsun
Gizlənim içində yaddaşımnan
Hər kitabəmin içində matəm
Qoy bu nəğmə leysan olsun
Soyutsun içimi ləpələriylə
Həsrət alovu yandıranda ciyərlərimi
Qoy bu nəğmə insan olsun
Mənə yaxın mənnən
Sevgilim olsun
Oxusun göz yaşıyla əsərlərimi
Qoy bu nəğmə əbədi qalsın
İllərin məsafəsiz axınlarında
Desinlər: “Bir dəli bunu yazdı”
Qoy bu nəğmə məktub olsun
Göndərilsin hər tənha qəlbə, yaralı ürəyə
Anlasın ki, tək deyil
Piyalələr doldu
Buludlarla yağdı içimə yağışlar
Yenə də tələsib evinə qaçışacaq piyadalar
Röyadayam, ac köpəklər sümüklərimi gəmirdikcə
Sufi Dərviş güc verirdi, səbrimə, iradəmə
Minarələr səmanın üzünü tutaraq
Aparır içimi çölümü
Yaradanın hüzuruna qanlı günahlarla gəldim
Parçalandı qış baharla, qar adamı da əridi səhərə
Bilmirəm, rəhm edərmi, Tanrı məni məhv edərmi?
Gözlərimlə şahid oldum, sevgilər can verəndə
Qanlı öskürəklə,
Baxıram üzünə ağlaya da bilmirəm
Daxmamın qarşısında kor dilənçi
Yoxdu verməyə heç nəyim, qapını bağlaya da bilmirəm
Yoruldum, atdım içimə daş, dərinliyimi bilməkçün
Əks sədası gəlmir hələ, sonum arada
Yüz illik yuxudan oyanmış körpə kimiyəm
Yaddaşım silindi, mən kiməm ki?
Mənim adım - Qaraqan..

(Nəqarət: PRoMete)
Gündəliklərdə vərəq qalmadı
Bitirdim, neçə qələmdə mürəkkəb
Atmadım, doğmadı, saxladım
Tək göründüm hər kəsə, təkəm sandılar
Yanımdaydın, heç darıxmadım
Amma yenə də dön
Yanımda cismin olsun
Bəlkə inandım ki, nəğmələrdə deyilən eşq
Bu qədər asandı
Dön, nəğmə yazacam sənin dönüşünə
Yorğun gözlərim baxır yolun sonunda ölümlə görüşümə
Gecikirəm...

(Verse: AiD)
Qoy bu nəğmə tənha qalsın
Günəşdən ilham alsın
Ağ vərəqdə qaralansın
Batsın dərin fikirlərdə
Ürəklərdə qoy bu nəğmə köməyə gələn yoldaş olsun
Kədərimdən xəbər verən
Gözdən axan yaşla dolsun
Sətirlərimə sevgi qonsun
Hər insan bir mələyə dönsün
Qara donlu gecələr, ümid gətirən səhərə dönsün
Qoy bu nəğmə gülüşün tək
Güllər açsın səhralarda
Xoşbəxtlikdi məqsədim
Axtarıram dumanlıqda
Xəyalların həddi aşır
Qoy bu nəğmə sərhəd olsun
Həyatımnan bəhs edən
Qoy bu nəğmə qiybət olsun
Sona çatır hər nağıl
Qoy bu nəğmə sonsuz olsun
Nəğmələrdə mövzu şərtdi
Qoy bu nəğmə onsuz olsun
Uzaqlarda buludların arxasında boylanan
Ulduzların simasında parıltılı həsrət var
Nəğməm üzdə gülüş olsun
Ulduzlarçün oxunulsun
Çox heyif ki, gülüşlərin kölgəsində kədər gəzir
Gəzintilər səbəbsizdi
Etiraflar ürəysizdi
Yalvarışlar ümidsizsə,
Qoy bu nəğmə ümid olsun
Kaş ancaq gecə yuxularında
Üzdə qorxu olsun
Gördüyümüz hər şirin yuxu
Birdən doğru olsun
Hər tərəfdən günəş çıxsın
Qoy bu nəğmə yalan olsun
İllər ötüb keçsə, də
Bu nəğməni duyan olsun
Hər bir kəsdən gizlənərək
Görüş sirrimiz olsun
Buludlarda rəqs edək
Qoy bu nəğmə bizim olsun

(Nəqarət:PRoMete)
Gündəliklərdə vərəq qalmadı
Bitirdim, neçə qələmdə mürəkkəb
Atmadım, doğmadı, saxladım
Tək göründüm hər kəsə, təkəm sandılar
Yanımdaydın, heç darıxmadım
Amma yenə də dön
Yanımda cismin olsun
Bəlkə inandım ki, nəğmələrdə deyilən eşq
Bu qədər asandı
Dön, nəğmə yazacam sənin dönüşünə
Yorğun gözlərim baxır yolun sonunda ölümlə görüşümə
Gecikirəm...

Ümidlər Qəbirstanlığı

(verse:Qaraqan)
Parçalandı qəlbimin sınıq divarları
Göz yaşımla qızdırırdım soyuq məzarları
Son intizarları, səbrimin, aşar hasarları
Ölmüş ümidlər qəbristanlığının açarları
Nəzərləri, azarları
Arzular uzaq
Qırıldı qələmi, yandı kağızı dəli yazarların
Dərin əsərləri sevgimin edirdi ixtisar
Qəlbimin bağlanır yalan gülüş bazarları
Qəzəlləri yazmışam mən, özümü alova atmışam mən
Yatmışam mən, iztirab dənizlərində batmışam mən
Tənha uzanan ayağım altda keçmişin xəzəlləri
Göz yaşlarım doldurar neçə xəzərləri
Aşiqanə repçinin, eybəcər gözəlləri
Sona çatar, daşıdı kürəyi, əbədi bəd nəzərləri
Qatarları əridi, yox oldu dəmir yollarında
Qırmızı bulaqlar axanda qollarımda

(Nəqarət:QaraQan)
Mən, ağlamağa gəlmişəm - (Qəlbimin içində)
Ölülərin gözünü bağlamağa gəlmişəm - (Onsuzda görmürlər)
İnsanlardan qurtaraq, məhv olan insanlığı
Qəlbim ölmüş ümidlər – (ürəylər) - qəbristanlığı

(Ağlayan da insan, ağladan da insan)

(verse:Dərviş)
Yağış, gecə, buludlu hava və mən burdayam - (Harda?)
Ölmüş ümidlər qəbristanlığındayam - (Niyə?)
Bilmirəm, bəlkə mən də kiminsə, ümidiydim, öldüm - (Niyə?)
Bilmirəm, bəlkə qiyamət qopdu, mən də bura döndüm
Heç nə anlamayan gözlərimlə baxdım ətrafa - (Nə etdin?)
Heç nə, dəli kimi başladım qışqırmağa - (Nə?)
Dirilin ölülər!!
Dirilin etibarsız ümidlər!! - (Nə etdilər?)
Nə qədər qışqırdımsa səs çıxmadı
Lal kimiydilər
Gəzdim məzarlığı, yerimi, qəbrimi axtardım
Üzərində adları olan başdaşlarına rastladım - (Nə yazılmışdı?)
Xoşbəxt olmaq, Sevmək, Hər istədiyinə yetmək
Nə üçün yaşadığını başa düşmək, dərk etmək, - (Sonra?)
İnsanı yaşayan vaxtda qiymətləndirə bilmək..
Sıxıldım gördüklərimdən, bezdim və dayandım
Qəbrimi tapdım, uzandım yerimə, yumdum gözümü
Oxumağa başladım:

(Nə?)

(Nəqarət:Qaraqan)
Mən, ağlamağa gəlmişəm - (Qəlbimin içində)
Ölülərin gözünü bağlamağa gəlmişəm - (Onsuzda görmürlər)
İnsanlardan qurtaraq, məhv olan insanlığı
Qəlbim ölmüş ümidlər – (ürəylər) - qəbristanlığı

(Ağlayan da insan, ağladan da insan)

(skit)
Sən yetimçiliyin nə olduğunu bilmirsən.. Əgər Hüseyn, Cəmil, ya mən, bir-birimizi istiiriksə, heç bir şey o sevgini azalda bilməz

(verse:AiD)
Sevgi hekayəsi deyil, qəm nağılıdı yazdığım
Güllər üçün bir dərə deyil, qəbirdi qazdığım
Azdığım nifrətlə dolu bir gülüş dəryasıdı
Ümidlərimi sıraladığım yer ümidsizlik dünyasıdı
Ölülərin siyahısıdı evimə gələn dəvətnamələr
Peyda olan çarələr, hər tərəfdən zərbələr
Endirirdi nəğmələr, od saçırdı güllələr
Qəbirlərdə çiçəklər, azalmışdı səbəblər
Düzgünlük axtarırdı üçyüz görmüş qara qarğa
Sonsuz ömür yalan imiş, bildi qaldı bağıra-bağıra
Yolunu axara satdı, getdi, qulaqlarda qəmli repdi
Sətirlərdə ölü ümiddi
Gözündə yaş qalan AiDdi
Həyatımdan əsər yazdım
Yaşardı səhifələr
Doldu gzölərim, qaraldı səhərlər
Ölülər məzarını gizlədi
Baş daşlarını əzizlədi
Hər an sonunu gözlədi
Pessimizm bizdədi..

(Nəqarət:Qaraqan)
Mən, ağlamağa gəlmişəm - (Qəlbimin içində)
Ölülərin gözünü bağlamağa gəlmişəm - (Onsuzda görmürlər)
İnsanlardan qurtaraq, məhv olan insanlığı
Qəlbim ölmüş ümidlər – (ürəylər) - qəbristanlığı(x2)

(Ağlayan da insan, ağladan da insan)